علیرضا اشتری

نویسنده:a.tafreshi | تاریخ انتشار: ۲۳ آبان ۱۳۹۶

چندی است که با همکاری یکی از دانشجویان با استعداد یعنی سرکار خانم منا زینلی  و همکاری یکی از استادان برجسته تاریخ یعنی آقای دکتر ولی اله برزگر مشغول انتشار دستاورد پژوهشی در خصوص یکی از اصحاب درجه اول امام سجاد علیه السلام یعنی یحیی بن ام طویل هستیم.

شناخت تاریخ تشیع در حقیقت شناخت پیروان و باورمندان این آئین در ادوار مختلف، دیدگاه ها و رفتار مذهبی، سیاسی و اجتماعی ایشان است که در مجموع تاریخ تشیع را شکل می دهد و در این راستا البته، اصحاب درجه اول امامان شیعه(ع) هم از نظر تاریخی و زمانی و هم از نظر نزدیکی به سرچشمه های اصلی تشیع در جایگاه مهم تری قرار می گیرند. یکی از این شخصیتها یحیی بن ام طویل از نزدیک ترین اصحاب امام سجاد(ع) است که در دوره ای بسیار حساس یعنی همزمان با عصر اموی و در اولین مرحله پس از قیام عاشورا قرار دارد و هزمان با همنشینی با امام سجاد(ع)، با مواضع و دیدگاه هایی در باب مفهوم وصایت تا تقابل سیاسی با حاکمیت امویان نیز پیش می رود و در نهایت در همین راه، جان خویش را نیز از دست می دهد و در حالی که حَجّاج بن یوسف ثقفی، حاکم مشهور امویان در عراق، حاضر بود یحیی را به شرط دشنام دادن به علی (ع) آزاد سازد، یحیی چنان ارادت خود به علی(ع) را آشکارتر ساخت که حاکم اموی دستور داد تا دستها و پاهای او را یکایک از تن جدا کنند و در نهایت وی را به شهادت رسانند.

از یحیی احادیث ارزشمندی از امامان علی(ع)، حسین(ع) و سجاد(ع) نقل شده است که از منظر نقد تاریخی دارای طریق حدیثی قوی و قابل اعتمادی هستند و ضمن ارائه دیدگاه های آن امامان، داده های ارزشمندی از تاریخ تشیع را در اختیار قرار می دهند؛ داده هایی که به برکت آنها، تاریخ تشیع امروزه یکی از حوزه های معتبر دانش تاریخی بشر به شمار می آید.